De pijn in het hart waarmee we afscheid hebben genomen van Mitterkaser wordt nog groter wanneer we die middag, na een wandeling van 6 uur (de langste van deze vakantie) aankomen bij boerderij Galmein.
We volgen net als gisteren de Meraner Höhenweg, vergeleken bij de tochten van een paar dagen eerder een luxetochtje, maar zeker de moeite waard. Tussen Mitterkaser en Vorderkaser, een ruim half uur lopen over een brede bosweg, is het vreselijk druk. Bij Vorderkaser is een grote parkeerplaats en die wordt op zondag gebruikt door dagjesmensen die een wandeling naar de almen ondernemen. Na Vorderkaser lopen we echter weer helemaal alleen; we komen tot Katharinaberg maar één ander wandelgezelschap tegen. De route gaat grotendeels door het bos, dat geeft een heel ander gevoel dan het lopen in hoogalpine omgeving. In de middag komen we boven Katharinaberg op de flanken van de Sonnenberg, de zuidflank van de bergen die de Texelgroep vormen. Daar wordt het pad een leuk en eenvoudig bergwandelpad, met hier en daar, ik durf het bijna niet te zeggen: vaste touwen of kettingen... De temperatuur is minder aangenaam, tegen de dertig graden, wat een overgang na de handschoenen van gisteren!
Boerderij Galmein blijkt een heel gewone en vrij sfeerloze, gemoderniseerde boerderij. De boerin, een geboren en getogen Naturnse, doet het terras en de twee gastenkamers er bij, maar we krijgen niet de indruk dat haar hart daar echt ligt. Het blijft gelukkig lekker weer buiten en kunnen we op het terras blijven tot we naar bed gaan. Dat is erg prettig, want bij slecht weer schuiven de gasten gewoon aan in de kamer waar een wat norsige vader en zoon tv zitten te kijken. We missen de bellen van de koeien van Sepp en hadden graag in een wat sfeervollere omgeving de vakantie afgesloten. Zelfs het uitzicht over het Etschtal en de tegenovergelegen bergen valt op de plek waar deze boerderij staat tegen, in vergelijking met wat we tijdens de wandeling zagen en ook morgen nog zullen gaan zien. Over de kamer en de bedden hebben we overigens niets te klagen, we slapen er ondanks het gemis van de koeienbellen gelukkig goed.
-->vervolg
(Copyright van de foto: Nans)